دهکده عشق ، دهکده آرامش

عشق جوهر آدمیت است , کسی که عاشق نباشد . . .

دلم گرفته . . .
نویسنده : آریا فرمانروای تنهایی - ساعت ٧:٢٦ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۳۸٩/۱/۱٧
 

بخوانید از زبان عماد ، فرمانروای‌تنهایی

دلم گرفته . . .
می‌خواهم گریه کنم . . .
که گفته مردها دل ندارند؟
چرا می‌گویند مرد نباید گریه کند؟
مگر جز این است میگویند گریه کن تا خودت را خالی کنی؟
یعنی مردها دلتنگ نمی‌شوند؟
چرا به زن‌ها میگویند خدای احساس؟
احساسات چه ربطی به زن یا مرد بودن دارد؟
یعنی مردها بی‌احساسند؟
این منطقیست؟
چرا خیلی‌ها فکر می‌کنند مردها دلشان نمی‌شکند؟
چرا زن‌ها فکر می‌کنند بی‌وفایی همیشه از طرف مردهاست؟
چرا ؟ آخر چرا؟

خدا را شکر هنوز کوچکم و کم سن . . .
اما با همین سن کم چیزی را می‌دانم . . .
با احساس بودن ، وفادار بودن ، دل‌ نازک بودن ، دوست داشتن ،‌ عاشق واقعی بودن و خیلی چیز‌های دیگر به زن یا مرد بودن بستگی ندارد ، به خودمان بستگی دارد . . . مردا احساس دارند ، دل دارند ،‌دوست دارند ، عاشق می‌شوند ، دلشان هم می‌شکند.
همه چیز به خودمان بستگی دارد . به خودِ خودمان.

 

از زبان عماد ، فرمانروای‌تنهایی

 

مــی‌خـوام واســت بـخـونــم،یــه شـعر عاشـقونه
                        
یه شعر پر از احـساسات با چاشنـیه گلایـه

شاعـــر اون خـودمــم، نــه شاعــــر غریــــبــه
                        
نـه حافـظ و نـه سعـدی،یه شاعـر جــوونه

نـه تـــجـربه مـستـی، اهـل دلـــم کــه نــیـســـتی
                        
پس چی بهت بگم من،تـا بهم نـگی دیـوونه

دل رو زدم بــه دریــا،رفـــتـــم به اوج ابــــــرا
                        
حال و هوام عوض شد،می‌گم تا هستم بالا

زاویــه دیــد از ایــن،بـالا یـه جـور دیـــگســت
                       
همه کس‌رو می‌بینـی،هـم عاشـق هم بـی‌وفا

گـنـاهــکـار و درسـت‌کـار،بـچـه‌ها و بــزرگــا
                      
حتـــی خـــودمـم بـودم،وســط ایـن رعــایــا

خیــلی‌ها رو مـن دیــدم،خـیلی چیــزا شنــیـدم
                       فقـط سـه چـیـز نـدیـدم،عـشـق،محـبـت،وفـــا

وای خـدا چـی‌ شــده؟قـیـامـت بـــرپــا شـــده؟
                  جای صداقت کجاست؟عشق‌ها چه کمرنگ شده

پس‌ آخرالزمان نیست،چون همه چی بد شـده
                     به جـای صد در صدی،به پـوچـی بــدل شـده

تو خوابم با بیـدارم،یــکــی بــیــاد ســـراغــم
                     
چـقــدر کـه ایـنجا تنهام،شـدم دلتنـــگ اقـوام

اهل و عیــال نــدارم،شـاعـری تــازه کـــارم
                      
شاعـر که نمی‌شـه گفـت،گفتن بــذلــه کـارم

زحمت رو کم می‌کنم،می‌رم به اصل مطـلب
                    
یه کمـی طولانـی شـد،بـذلــه بـی‌تــاب و تــب

مـن از بـالای ابـرا هیـچ عـشقـی رو نــدیــدم
 
                  یعنی عیب از چشمامه؟یعنی کور عشقی دارم؟

پس عشق من کجا رفت؟ اون که نبود یک هوس
                    
یــادم نـبـود کـه فـقـط واسـه مـن نـبـود هـــوس

بــذار بـگــم کــه چــرا،ایـنـجا محـبـتـی نـیــسـت
                   این بذله گوی عاجز،از شعر هیچی حالیش نیست

تو شعر جای دروغ نیست،هست جای حرفای راست

                     منم که عشق رو دیدم،حتــی محبت اونجاسـت

دل خـــــودم ســیـــاهــه،نــه مـــردم بـــی‌گــنـــاه
                   
عیب از چشمای منه،پس نـگم عاشـق کــجاست

وقـــتـی فرار بـــر قرار،ارجـحــیــت داده شــه
                  
دل یـکــی میشـکنـه ، تـیـغ یــه رگ رو می‌دَره

یه بی‌وفایی کردم،که جــای گـفـتـنــش نـیــسـت
                   
از روسـیـاهـی مــن ، تــوان توی قـلـم نـیــسـت

آره منـــم عاشـــقــم، یـــه عـاشـــق غریـــــبــه
                 
فـقــط گفتــم غریـبه،تـــا بـــهـم نـــگــن دیــــوونه

شاعـر شعر خـالی،قـصـد جســـارت نداشــــت
                
فقـط دلـش که گرفـت ، تــاب ســکوت رو نداشـت

یک حادثـه‌ی کوچــیــک،عشق مقدس رو برد
               
جـسـارت من به عـشــق،نـبـود یــه حرف درشـــت

خوش قـلـب بــودم اما ، شــدم یــه دلــشکـستـه
                
ایــن بــازیـه زمــونـه،خدایـی نیـــســت یـه بـذلـــه